The Classroom

A Two – Person Exhibition  By Sutee Kunawichayanont and Promtum Worawut

27 November – 18 December 2010

ภาระเเห่งการร่ำเ(ลี)ยน

เมื่อมีการพูดถึง “การศึกษา” ในบริบทของศิลปะร่วมสมัยไทย เรามักจะพบว่า การแสดงออกด้วยศิลปะมักจะเป็นไปในเชิงของการวิพากษ์ เสียดสี เพราะนี่คือสิ่งใกล้ตัวที่ทุกๆ คนย่อมเคยรู้สึก เมื่อครั้งผ่านระบบการศึกษา และรู้สึกเคลือบแคลงต่อแวดวงการศึกษามาก่อนทั้งสิ้น ครั้งนี้ สุธี คุณาวิชยานนท์ ศิลปินผู้มีจุดยืนในการวิพากษ์ความเป็นไทยมาโดยตลอด โดยเฉพาะโครงสร้างของอำนาจ การสื่อสารอำนาจผ่านภาษา และการศึกษา เป็นสิ่งที่สุธีเน้นย้ำ ผ่านกระบวนการทางทัศนศิลป์อยู่เสมอ ซึ่งในครั้งนี้สุธี ได้แสดงผลงานร่วมกับ พร้อมธรรม วรวุฒิ ศิลปินหน้าใหม่ที่พึ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ แม้จะเป็นน้องใหม่ในวงการศิลปะแต่ พร้อมธรรม ก็ฉายแววด้วยความคับข้องใจต่อระบบการศึกษา ครั้งนี้เขาเปิดตัวร่วมกับศิลปินรุ่นใหญ่อย่าง สุธี พร้อมกับผลงานภาพสองมิติ เสียดสีสังคมปรนัยได้อย่างน่าสนใจเกินจินตนาการ

มากไปกว่าภาพลักษณ์ ที่ผลงานของทั้งสองได้นำเสนอ นั่นคือภาวะที่จะทำให้ผู้ชมพบกับความตลกร้าย แดกดัน ในบรรยากาศที่ดำเนินไปอย่างเงียบงัน แต่ไม่น่าไว้วางใจ เช่นเดียวกับเมื่อครั้งที่เราเคยนั่งอยู่ในห้องเรียนตั้งแต่เยาว์วัย มันคือภาวะที่เคยดูดกลืนส่วนหนึ่งในช่วงชีวิตของเราไปตั้งแต่แรกจำความได้นั่นเอง

In the context of Thai contemporary art, the topic of “education” is often rendered in a critical and sarcastic tone, since this is what everyone has directly experienced, mostly with a doubtful mind. This time, education is seen through the eyes of Sutee Kunawichayanont, an artist who has long been criticizing the concept of being Thai, especially the structure and manifestation of power in language and education, which are always emphasized in his visual arts. Now his works will be co-exhibited with works by Promtum Worawut, a recent graduate from Bangkok University. Although Phromtum is a new name in the art community, his works make distinguished appearance with frustration towards the educational system. Launching this exhibition with a senior artist like Suthee, he will present two-dimensional works which satirize the “multiple-choice” society in an unexpectedly interesting way.

Beyond images in the works of both artists is an experience imbued with elements of sarcastic black comedy in a quiet but unreliable atmosphere. It brings us back to the time when we were students sitting in a classroom, a familiar circumstance which had consumed a part of our lives since earliest childhood.